जगत्प्रतिष्ठाहेतुर्यः धर्मः श्रुत्यन्तकीर्तितः ।
तस्याऽपि शास्ता यो देवः तं सदा समुपाश्रये ॥ १ ॥

jagatpratiṣṭhāheturyaḥ dharmaḥ śrutyantakīrtitaḥ ;
tasyā’pi śāstā yo devaḥ taṃ sadā samupāśraye . 1 .

श्रीशङ्करार्यैर्हि शिवावतारैः
धर्मप्रचाराय समस्तकाले ।
सुस्थापितं शृङ्गमहीध्रवर्ये
पीठं यतीन्द्राः परिभूषयन्ति ॥ २ ॥

śrīśaṅkarāryairhi śivāvatāraiḥ
dharmapracārāya samastakāle ;
susthāpitaṃ śṛṅgamahīdhravarye
pīṭhaṃ yatīndrāḥ paribhūṣayanti . 2 .

तेष्वेव कर्मन्दिवरेषु विद्या-
तपोधनेषु प्रथितानुभावः ।
विद्यासुतीर्थोऽभिनवोऽद्य योगी
शास्तारमालोकयितुं प्रतस्थे ॥ ३ ॥

teṣveva karmandivareṣu vidyā-
tapodhaneṣu prathitānubhāvaḥ ;
vidyāsutīrtho’bhinavo’dya yogī
śāstāramālokayituṃ pratasthe . 3 .

धर्मस्य गोप्ता यतिपुङ्गवोऽयं
धर्मस्य शास्तारमवैक्षतेति ।
युक्तं तदेतद्ध्युभयोस्तयोर्हि
सम्मेलनं लोकहिताय नूनम् ॥ ४ ॥

dharmasya goptā yatipuṅgavo’yaṃ
dharmasya śāstāramavaikṣateti ;
yuktaṃ tadetaddhyubhayostayorhi
sammelanaṃ lokahitāya nūnam . 4 .

कालेऽस्मिन् कलिमलदूषितेऽपि धर्मः
श्रौतोऽयं न खलु विलोपमाप तत्र ।
हेतुः खल्वयमिह नूनमेव नाऽन्यः
शास्ताऽस्ते सकलजनैकवन्द्यपादः ॥ ५ ॥

kāle’smin kalimaladūṣite’pi dharmaḥ
śrauto’yaṃ na khalu vilopamāpa tatra ;
hetuḥ khalvayamiha nūnameva nā’nyaḥ
śāstā’ste sakalajanaikavandyapādaḥ . 5 .

ज्ञानं षडास्यवरतातकृपैकलभ्यं
मोक्षस्तु तार्क्ष्यवरवाहदयैकलभ्यः ।
ज्ञानं च मोक्ष उभयं तु विना श्रमेण
प्राप्यं जनैः हरिहरात्मजसत्प्रसादात् ॥ ६ ॥

jñānaṃ ṣaḍāsyavaratātakṛpaikalabhyaṃ
mokṣastu tārkṣyavaravāhadayaikalabhyaḥ ;
jñānaṃ ca mokṣa ubhayaṃ tu vinā śrameṇa
prāpyaṃ janaiḥ hariharātmajasatprasādāt . 6 .

यमनियमादिसमेतैः यतचित्तैर्योगिभिः सदा ध्येयम् ।
शास्तारं हृदि कलये धातारं सर्वलोकस्य ॥ ७ ॥

yamaniyamādisametaiḥ yatacittairyogibhiḥ sadā dhyeyam ;
śāstāraṃ hṛdi kalaye dhātāraṃ sarvalokasya . 7 .

शबरगिरिनिवासः सर्वलोकैकपूज्यः
नतजनसुखकारी नम्रहृत्तापहारी ।
त्रिदशदितिजसेव्यः स्वर्गमोक्षप्रदाता
हरिहरसुतदेवः सन्ततं शं तनोतु ॥ ८ ॥

śabaragirinivāsaḥ sarvalokaikapūjyaḥ
natajanasukhakārī namrahṛttāpahārī ;
tridaśaditijasevyaḥ svargamokṣapradātā
hariharasutadevaḥ santataṃ śaṃ tanotu . 8 .